รูปคอนเสิร์ตซี๊ดอ่ะ อิอิ ยุทธวง สล๊อทแมชชีนหล่อมั่กๆ ในรูปไม่หล่ออ่ะ แต่ตัวเจง สุดๆๆๆ เคยเห็นที่หยามแวบๆ แต่ว่ามิได้ใส่ใจ (จารีบกลับอ่ะนะ) แต่แบบว่าอิอิ Soul mate... oh my sweety 

 

เพิ่งได้เพลง I don't need a man มาแหล่ะ เหอะๆๆ โดน 'cuz I wanna have a husband .....not just a man อิอิ

 

 

 

การคันพบอันยิ่งใหญ่ ในที่สุดก้อเจอ

สอบสมาร์มาแหล่ะ โคตรจะโดนดูดพลัง แบบว่าสอบเสร็จ กินข้าวว กลับถึงหอ หลับบ...... เลขทำได้น้อยกว่าคราวที่แล้วอีกนะ ไม่มั่นใจเลย

 

ตอนนี้อยู่ห้องคอม รู้สึกว่าคนอื่นเคร่งเครียดกับการทำ dayType มั่กๆ แต่ก้อนั้นแหล่ะ เรารึ ก้อมัวมา แต่มันคงคอมไม่ผ่านอ่ะนะ

หลังจากได้เพลงนี้มา (เพลงที่ท่านกำลังฟังนี่แหล่ะเจ้าค่ะ) โดนอย่างบอกไม่ถูก แถมแปลไม่ออก ก้อยังร้องไห้กับเพลงนี้มาแล้ว โดนเฉพาะ หลังๆเพลง ประมาณ 2.55 นาที มันโดนๆๆๆๆ มากกๆๆ จีฮุน เหมือคนที่ฝั่งตัวอยู่กับอดีต ชั้นก้อเหมือนกัน เหมือนพวกออทิสติก ที่รับการเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ชั้นเริ่มรู้สึกว่า ชั้นโหยหาบรรยากาศเก่าๆ นักเรียนม.ปลาย กิน เที่ย เล่น นอน ขี้เกียจ ที่สำคัญ อากาศหนาว ที่นั่งร้องไห้อยู่คนเดียว กับ ข่าวอิเก้ ช่วงนี้ ที่โน่นคงหนาวจนไม่อยากอาบน้ำตอนเช้าแล้ว แต่ที่นี่เรียนเสร็จกลับมายังอยากอาบน้ำอีกซักสิบรอบ ร้อนเจงๆ ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับร้อนใจอ่ะป่าว แต่ก้อนั้นแหล่ะ เกรดออก ดิชั้น ได้ทุกตัวเลยแหล่ะ B C D+ แต่ที่ไม่ได้คือ A & F ไม่มีใครอยากเป็นเด็กซิ่วซะแล้ว แต่พล หรือแจ๊ม เพื่อนร่วมงานเพลงของเนย หรือเตย ก้อเริ่มอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ความสุขเริ่มหาไม่ได้ ชั้นก้อเช่นกัน เพื่อนๆ ชั้นรู้สึกดีๆมากขึ้น จริงๆ ก้อไม่อยากจากเพื่อนๆเลย เริ่มสนิท ก้อเริ่มไม่อยากจาก แต่เกรด ... จะให้ชั้นทนต่อไป มันยากซะแล้ว ทุกวันนี้ ชั้นไม่แน่ใจว่า โรคกระเพาะของชั้น มันมาจากกินข้าวไม่ตรงเวลา หรือเครียดกันแน่ (หรือว่าโดนผีหลอกก้อไม่รู้)

   รู้สึกนอกเรื่องมาเยอะ ปีที่แล้วน่ะเหรอ ปีที่น่าเบื่อกับการเรียนพิเศษ และความฝันกับพระเกี้ยว (แม้ธรรมจักรยังไม่อยากจะแล) แต่สุดท้ายยยย...

   จำได้ว่า วันนั้นเป็นวันลอยกระทง โรงเรียนของข้าพเจ้าเอง ก้อชอบมีเอี่ยวกับเรื่องจังหวัดไปซะทุกเรื่อง โดยเฉพาะ ประกวดกระทง ในฐานะที่เป็นม.6 และใกล้สอบโควต้ามช. เราจึงไม่ช่วยอาไร แต่จำได้ว่า กระทงห้อง กลุ่มอิชั้นทำนะ (แต่ชั้นไม่ได้ทำ หุหุ) แต่ก้อนั้นแหล่ะ จำได้อีกว่า แพรว มานอนที่ห้อง เพื่องานนี้โดนเฉพาะ แล้วเราเดินจากหอชั้น ไปกับสองหนุ่ม(หรือหนึ่งหนุ่มนะ) สจ๊วตกับชาญวิทย์ (เดือนเภสัชเลยนะเนี่ย) จากหอที่ใกล้ย่านกวดวิชา สู่ลำน้ำปิง (โอ้วว ใกล้แสนใกล้) แต่ก้อเดินดูไปเรื่อยๆ รถกระทงของโรงเรียนยุพราชวิทยาลัย ที่สวยเริ่ด(เหมือนนักเรียน) ก้อได้รางวัลที่1 โดนมีบาสและแบงค์(ลีดเทคนิคการแพทย์เหมือนกันนะเนี่ย) นั่งรถไปด้วยยๆๆ ดูโน่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย ที่สำคัญ ปล่อยโคมไฟ อยากปล่อยมาในปีนี้ แต่.. ที่นี่อุบาทว์มาก สีฟ้า เหอะๆๆ (ที่พูดเนี่ย มันคือโคมยี่เป็งอ่ะนะ (โคมไฟเป็นโวแคบของคนเมืองอ่ะนะ))  อืมม หมดอารมณ์ปล่อย ตอนนั้น จำได้ว่าปล่อยตรงสี่แยก สะพาน นวรัตน์เลยนะ (แต่มันปิดถนนอ่ะนะ) คนเยอะมากๆๆๆ หิวด้วย เลยไปกินหนมจีนกัน จำได้ว่า โคตรอาหร่อย แล้วเราก้อไปลอยกระทงมั่ง (หรือลอยก่อนค่อยกิน จำไม่ได้) อืมม เดินดูขบวนกระทงก้อกลัวพวกแม้วมันเอาประทัดมาปล่อยที่เท้า ตำรวจจับได้เยอะเลยนะ แต่ก้อไม่หมด ใช่ๆ ตอนลอยอ่ะ โดนสะเก็ดไฟที่มือด้วย เจ็บอ่ะ เที่ยงคืนแล้ว ไปกินข้าวต้มร้านน อาไร แดงๆเนี่ยแหล่ะ อาหร่อยมั่กๆๆ เป็นการฉลองเข้า 18 ที่ ... สนุกมาก และเพื่อนๆ ก้อซื้อหมาสีน้ำตาลให้ด้วย อืมมม นังเอ๋ เย็บกระต่ายให้ จำได้ว่า ตอนนั้นไม่เครียดเท่าตอนนี้อ่ะ เหอะๆๆๆ

    อย่างว่าแหล่ะ จะแกอีกปีแล้ว ยังหาความสุขไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะมีใครรู้หรือจำได้ป่าวว (คนนั้นอ่ะ บอกเป็นสิบรอบก้อคงลืม แต่ชั้นคงด้านไม่พอที่จะทวงคำอวยพรหรอก(จริงๆ จำได้ก้อพอแล้วจริงไม๊)) ของขวัญปีนี้ ก้อเหมือนปีทีแล้ว แต่ไม่ใช่แค่มีที่เรียน แต่เรียนแล้วชั้นสุขกับมันด้วย พ่อแม่ก้อมาหาด้วย (จริงๆมาส่งไปสอบต่างหาก) วันเกิด ลูกต้องไปหาพ่อแม่จิ (นังนี้เลว....ว่ะ) อิอิ เอาเถอะๆๆ รู้ไม๊ว่า 3 ปี ที่จากบ้านมา วันเกิดไม่ได้เจอพ่อแม่เลย ปีนี่ปีแรกเลยนะเนี่ย (ดูอบอุ๊นอบอุ่น-_-')

    ปีนี้ ก้อเป็นอีกปีที่วันเกิดก้อเป็นวันที่ผ่านมาแล้วก้อผ่านไป....เหมือนเดิม

    สาธุ สอบติด บริหาร5ปี ธรรมศาสตร์(อันเป็นที่รัก)ด้วยเถอะ เพี้ยงงๆๆ ขี้เกียจซื้อเข็มใหม่

 

 

ตอนอยู่หอป๋วย (ถิ่นเดี๊ยน) ในเวลา 12.54 post meridiem...

ก้อไม่มีไรมากหรอก แค่อยากอัพเปซอะ ช่วงนี้เครียดๆ อ่านสมาร์ทก้อไม่รุ้จะออกอย่างที่อ่านรึป่าว แต่ ก้อ สู้ต่อไป

  คำถามที่ว่า เรารักกันหรือชั้นรักเธอ ได้คำตอบ(ที่ไม่ชัดเจน)แล้ว ว่า ชั้นได้แค่รักเธอ (ทั้งที่บางครั้งมันเหมือนเรารักกัน...)  รู้สึกเบื่อจัง เมื่อไรจะทำใจได้ซักที..

 

 ภาษาC++ ก้อกลับมาอีกครั้ง แบบว่า ไม่รู้ว่าจะเรียนกันทำไมนัก .... ตอนคัดห้องใหม่ ไม่รู้ว่าจะได้เจอ.. อ่ะป่าว แต่คงไม่แล้วแหล่ะ ไม่มีเป้าหมายแหล่ะซิ

 

ว่าแล้ว .. เราไปรวย เริ่ด ไฮโซดีกว่า .... ไปแหล่ะ อิอิ

จริงๆ ชอบปิดเทอมนะ แต่มันเบื๊อเบื่ออ่ะ ไปไหนก็ไม่ได้ไป กินแต่ มาม่า .... และในที่สุด เพลงShe is ก้อเป็นเพลงในสเปซอิชั้น อยากได้ Beep ๆ แบบพระเอกจัง อิอิ